Lupus Nederland
 
 

Geschiedenis

Lupus is het Latijnse woord voor wolf en erythematosus betekent roodheid. Deze naam is aan de ziekte gegeven omdat men vond dat de voor de ziekte zo kenmerkende huiduitslag in het gezicht op een wolvenbeet lijkt. Sinds 1828 is lupus bekend bij medici. De ziekte wordt als eerste beschreven door de Franse dermatoloog Biett. In de eerste onderzoeken worden alleen de huidveranderingen die bij lupus voorkomen, beschreven. Rond 1873 ontdekt de dermatoloog Kaposi dat naast de huid ook inwendige organen kunnen worden aangedaan. In 1890 constateert Sir William Osler dat systemische lupus erythematosus ook zonder aanwezigheid van de opvallende huidaandoeningen de inwendige organen kan aantasten. Dr. Malcolm Hargraves ontdekt in 1948 een 'lupuscel' die voorkomt bij veel patiënten met lupus. Hij ontwikkelt een bloedtest waarmee de aanwezigheid van deze cel kan worden aangetoond en lupus beter kan worden gediagnosticeerd. Later blijkt dat de kenmerken van de lupuscel beter worden aangetoond door andere indicatoren. Daarom wordt de term lupuscel tegenwoordig niet meer gebruikt. Vanaf 1954 worden verschillende ongewone eiwitten of auto-antistoffen gevonden die zich tegen het eigen lichaam keren en met lupus erythematosus worden geassocieerd. Hierdoor kan lupus tegenwoordig beter worden gediagnosticeerd.

© Lupus Nederland 2014 | Boeier 2 | 2991 KA BARENDRECHT
Disclaimer