Begrip vindt je niet vaak meer
| Bericht | Auteur |
|---|---|
|
Geplaatst: 23 april 2010 om 18:07 uur
hey zoals jullie wel weten is lupus iets met ups en downs. nu ik heb nu al een paar weken meer last van de lupus en daardoor gaat het mentaal ook wat slechter. ik dacht ik zal er is met men ouders over praten . maar dat liep niet zoals ik dacht. men moeder zegt steeds dat ik ermee kan leven enz ik weet dat het zo is maar ze vindt dat ik lastig doe door er met haar ovet te praten. daarmee wou ik eens aan men vader laten weten hoe ik me voelde en krreg stomweg het antwoord dat hij al genoeg zorgen aan zijn hoofd heeft ik weet niet wat ik moet doen voor de moment je vraagt een beetje steun en je kan het zelfs bij je eigen ouders niet vinden . terwijl ze weten dat we niet voor die lupus gekozen hebben. ze doen precies of dat ik ben opgestaan en gezegd heb van nu wil ik lupus hebben en lekker ziek zijn voor de rest van mijn dagen sorry dat ik zo zaag maar hier wordt je teminste wel begrepen groetjes fieken
zolang we elkaar hebben kunnen we die ziekte wel aan xx
|
fieken Berichten: 19 |
|
Geplaatst: 24 april 2010 om 13:31 uur
Hoi Fieken, Dat vind ik wel moeilijk om te horen, dat je van je eigen ouders geen steun krijg. Lupus is een moeilijke ziekte waar je zeker niet voor zou kiezen als je een keuze heb. Je ouders zouden je toch moeten steunen en aanhoren in goede en slechtere tijden. Ik hoop echt dat je ouders gaan inzien wat het allemaal met je doet zowel lichamelijk als geestelijk. Zelf heb ik geen klagen met de mensen om me heen en kan ik ter aller tijden mijn verhaal kwijt, alleen doe ik het zelf niet altijd. Ik wil je heel veel succes wensen en als je ouders niet met je wil praten, luisteren of wat dan ook, kom dan gewoon op het forum, want iedereen staat voor elkaar klaar. Liefs Ramona |
loena83 Berichten: 118 |
|
Geplaatst: 25 april 2010 om 11:59 uur
Quote: Hoi Fieken, bedankt e knuffel gelukkig dat dit forum bestaat e xx
zolang we elkaar hebben kunnen we die ziekte wel aan xx
|
fieken Berichten: 19 |
|
Geplaatst: 25 april 2010 om 20:56 uur
Hoi Fieken, Jee wat beroerd zeg, zo'n reactie  . Mensen die dichtbij je staan, kunnen soms toch niet bevatten hoezeer deze ziekte ons leven beheerst. Zoals jij ook al beschrijft, het is zo onberekenbaar. Als het dan een keer slecht gaat, "ben je vast aan het zeuren". Het gaat normaal toch ook goed? Zo wordt er dan gedacht.... Goed dat je hierheen gekomen bent  ! Hier herkennen we de vermoeidheid, het rotte gevoel van "daar heb je het weer" en de angst wat het deze keer weer meebrengt. Balen dat je je zo rot voelt! Ik hoop dat je je snel weer wat beter gaat voelen. Ook hoop ik dat je iemand in je naaste omgeving hebt (misschien een vriendin) waar je wel met je verhaal en je zorgen terecht kunt?! Als je ouders dit keer helaas het begrip niet kunnen opbrengen, misschien dat je dan toch met iemand anders er over kunt praten. Kom gerust lekker op het forum "zagen". Wij luisteren graag naar je en vinden je zeker geen zeurpiet! (Hihi, heb hier nog een paar kuub hout liggen, dus als je nog even door wilt zagen...  )Nee hoor, ik wens je veel sterkte en ik hoop dat het snel weer beter met je gaat. Hartelijke groeten, Eveline |
zonbartos
Berichten: 481
|
|
Geplaatst: 26 april 2010 om 14:05 uur
Hoi Fieken.  Wat vervelend om zulke reacties te krijgen. En dan ook nog van je ouders.  Heb je geen vriendin waar je mee kan praten of broers en zussen? Gelukkig kun je hier terecht met al je vragen en problemen over de ziekte. Ik weet zeker dat je hier wel de steun krijgt die je nodig hebt.
|
aartie Berichten: 52 |
|
Geplaatst: 25 mei 2010 om 0:50 uur
Hoi Fieken, wat rot zeg! Is het voor jou misschien een idee om een keer naar een lotgenotencontact te komen? |
Xentric
Berichten: 178
|
| Plaats nieuwe reactie | |