Opdracht psycholoog

Bericht	Auteur
Geplaatst: 14 april 2010 om 10:00 uur Hallo allemaal, Gisteren ben ik na lange tijd weer een keer bij de psycholoog geweest. We hebben enige tijd gesproken en eigenlijk komt het erop neer dat ik de SLE nog steeds eng vind. Ik ben er erg onzeker over en bang dat het actief wordt. Daardoor let ik teveel op mijn lichaam, waardoor je eigenlijk alleen maar meer kwaaltjes blijkt te hebben dan als je er niet zo mee bezig ben. Mijn vraag aan jullie is een beetje waar jullie op letten. Of jullie het naast jullie neer kunnen leggen als de reumatoloog zegt dat je er zelf niet op hoeft te letten, want dat doet hij wel. Ook kwam er te spraken dat wanneer het dan actief wordt bij de meeste mensen. In de eerst maand na het bezoek bij de reumatoloog, de 2de maand etc etc. Zelf moet ik om de 3 maanden voor controle terug bij de reumatoloog, volgens mij is dat ook wel aardig het termijn voor iemand waar de SLE rustig is, alleen ben ik toch bang dat het dan tussendoor actief wordt. Ik wil er helemaal niet zoveel mee bezig zijn, maar gewoon genieten van mijn leven. Ondanks de SLE zijn er nog zoveel andere dingen. Ik hoop dat jullie je ervaringen een beetje met mij en ieder ander natuurlijk willen delen. Groetjes Ramona	loena83 Berichten: 118

Geplaatst: 14 april 2010 om 10:33 uur Beste Ramona, wat goed dat je naar de psycholoog gaat. Niet iedereen durft die stap te nemen, of je nou eerder geweest bent of niet. Ik heb dan wel geen sle, maar cdle, maar hoop doch een beetje antwoord te kunnen geven op je vraag. Ik herken wat jij zegt. Ik heb soms periodes waarin de lupus ietsje erger wordt, maar dat ik me daardoor meer zorgen maak dan nodig. Nu heb ik bijvoorbeeld heel erg last van mijn huid en ik word meteen bang dat het de rest van de klachten ook weer laat opvlammen. Ik weet nog niet precies hoe ik op dit soort dingen moet reageren.. de klachten laten zoals ze zijn en niet te druk om maken of juist rust nemen. Mijn reumatoloog heeft gezegd dat ik me over bestaande klachten die onderzocht zijn niet druk moet maken. Al doe ik dat toch wel. Ik maak mezelf wel bang met de klachten die volgens de arts niet bij cdle horen, maar die je wel bij sle kan verwachten, zoals pijnlijke gezwollen gewrichten. Dan maak ik mezelf gek dat het toch sle is en dat ik helemaal ziek ga worden, maar dat is wel als ik echt paranoïde ben haha. Ik ben wel benieuwd of jouw psycholoog ook tips heeft gegeven hoe jij het beste met je onzekerheid kan omgaan. Ben je daar al mee bezig en helpt het wat? Succes! groetjes suus	Xentric Berichten: 178

Geplaatst: 14 april 2010 om 19:14 uur Hai Ramona, Ik ben het met Xentric eens dat het stoer is dat je gewoon de stap hebt genomen! Ik zelf heb dat gevoel wat Xentric beschrijft ook gehad, maar ik kan dat eigenlijk nu al een tijdje heel goed naast me neerleggen. Zelf heb ik het idee dat dat is sinds mijn dermatoloog me vertelt heeft dat er in mijn dossier staat dat ik te allen tijden kan bellen als ik me ergens zorgen om maak en dat ik, als het echt nodig is, binnen een paar dagen terecht kan (ipv normaal gesproken 3 maanden van tevoren een afspraak moeten maken). Ik heb er ook nog nooit gebruik van gemaakt, maar de wetenschap dat het er is als ik het nodig zou hebben, is al heel fijn. Ik weet niet of je het met de reumatoloog ook wel eens hier over hebt gehad? Volgens mij is er eerder op dit forum ook al eens gesproken over het feit dat artsen vaak alleen de klacht zien, en niet de patient en hoe hij/zij met die klachten omgaat. Vaak helpt het dan om specifiek te vermelden hoe je je voelt bij wat de arts doet (en dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan, want ik kom ook vaak thuis na een bezoek aan de arts met het lijstje vragen gewoon nog in m'n zak ). Succes ermee in ieder geval! Liefs, LoeZ	LoeZ Berichten: 167

Geplaatst: 15 april 2010 om 6:17 uur Hoi Ramona, Inderdaad, super stoer van je dat je deze stap hebt genomen om weer terug te gaan! Is een goed teken meis ! Omgaan met onzekerheden en angsten is voor een ieder zo verschillend. Ik heb daar mijn eigen wijze in gevonden maar of dat jij er wat aan zal hebben ? Hoe dan ook, ik zal proberen uit te leggen hoe ik ermee tracht te dealen… Ik heb o.a. een weg-van-waardes-lijstje. Daar staan allerlei emoties op die ik het meest ervaar. Is al een betrekkelijk oud lijstje die in principe nog steeds geldt, alleen niet meer dagelijks of zo. Voorbeeld; op mijn lijstje staat frustratie. Achter dit woord heb ik opgeschreven wanneer ik frustratie mag ervaren van mezelf, wanneer het écht terecht zou zijn. Het volgende staat erachter;” Ik ervaar frustratie als iets mij écht niet lukt en ik alle mogelijkheden die tot mijn beschikking zijn heb uitgezocht en dus ook hulp heb gevraagd aan anderen en er dan nog niet uitkom.” Dit houdt voor mij in dat als ik mij gefrustreerd voel ik heel bewust mezelf afvraag of ik inderdaad alles heb uitgeprobeerd, ook dus bijvoorbeeld hulp aan een ander(en) heb gevraagd en dergelijke. Mijn ervaring is dat ik inmiddels zelden gefrustreerd raak omdat ik heel automatisch eerst van alles probeer in plaats van mezelf te verliezen al halverwege in die emotie. Zo heb ik dus ook het woord angst staan. Dat was voor mij toen een pittige om er iets bij te bedenken. Uiteindelijk kwam ik op het volgende; “ Ik ervaar pas angst op het moment dat mijn leven écht in gevaar is.” Dit heeft eraan bijgedragen dat ik niet zo vaak, of eigenlijk zelden angst ervaar. Niet dat het weg is, maar zelden en dus mijn leven niet meer overheerst of bepaalt. Ook is het zo dat ik vind dat angst wel ervaren mag worden en soms van wezenlijk belang is om te ervaren. Er zijn situaties waar je angst ervaart en wat er dan ook voor zorgt dat je handelt waar en wanneer dat nodig is! We hebben deze emoties niet voor niets! Angst kan je wel degelijk redden! Mijn weg-van-waardes-lijstje is al oud hoor. Ik heb deze zo´n 7 jaar geleden samengesteld en dat is dan ook de reden dat het voor mij inmiddels een behoorlijk automatisme is geworden. Ik heb deze toen opgehangen op een plek waar ik het meeste te vinden was en werd dus steeds geconfronteerd ermee op een positieve manier. Lijstje hangt er inmiddels al jaren niet meer, gewoon omdat het een automatisme is geworden. Voor mij heeft het en draagt dit nog steeds bij aan een leven leiden zoals ik graag wil, ondanks de SLE. Op dit moment gaat het met mij niet zo super jofel, en als ik dan op bed lig, dan wordt ik soms best wel bang, want stel dat mij wat overkomt?! Hoe zit het met mijn kids? Dan komt er toch een paniek in mij en dat zijn de momenten dat ik mezelf écht hoor vragen; “Is je leven NU in gevaar?” En dan kan ik niet anders als nee antwoorden. De rust komt dan weer terug bij me en ik kan loslaten… Ik praat veel tegen mezelf , verbeter mezelf continu ! Ik tracht niet te spreken over problemen maar uitdagingen die voor me liggen. Ik probeer nooit iets te doen, maar doe het gewoon. Als een ander tegen me zegt dat hij of zij iets gaat proberen te doen dan geef ik diegene een pen en vraag aan diegene om te proberen deze op te pakken. Vervolgens pakt die persoon deze op waarop ik dan aangeef dat die helemaal niet geprobeerd heeft de pen te op te pakken. Hij of zij heeft het gewoon gedaan!!! En afijn, zo heb ik nog meer van die rare dingen … Voor mij werkt het, voor mijn kids duidelijk ook. Vooral in het NU blijven is voor ons drietjes belangrijk. Het verleden bestaat niet meer, de toekomst moet nog komen, alles wat er is, is het NU. NU ben ik er, NU gaat het goed, NU geniet ik…maar ook NU ben ik verdrietig of angstig of boos, en ook dat mag! Je emoties, angsten, onzekerheden je leven niet laten overheersen is zeer zeker verstandig, maar jezelf het gunnen om het ook te voelen vind ik ook een must. Soms moet je bepaalde dingen tot op het bot voelen zodat je het erna weer los kan laten en verder kunt gaan… Ramona, het is een lang verhaal geworden, maar ik ben, vrees ik, erg langdradig met schrijven en dingen uitleggen, sorry . Hoop niet dat je halverwege in slaap bent gevallen …Hoe dan ook, wie weet zit er wat tussen waar je wat aan hebt ! Boel liefs, Moon.	Mónica Berichten: 333

Geplaatst: 15 april 2010 om 8:53 uur Hoi meiden, stom eigenlijk dat we, naast een lichamelijk probleem, eigenlijk gelijk ook met psychische problemen geconfronteerd worden. Gelijk al vanaf het begin een kwaadheid (zo oneerlijk dat juist wij ziek zijn geworden), verdriet (waarom juist wij?), angst (wat gebeurt er over 10 jaar), frustratie en ga zo maar door. Ik vind het heel goed dat je daar hulp voor gezocht hebt, Ramoon. Ik sta zelf ook op het punt om een keer een afspraak met een psycholoog te maken (sta ik al een half jaar hoor...'k zou toch eens een keertje moeten bellen ) om eens te praten over het krijgen van een chronische ziekte en hoe daar mee om te gaan. Want ik ben van huize uit best een vrolijkerd en wil niet bitter worden... Het was inderdaad een heel verhaal Moon , maar wel heel duidelijk en ik denk dat (met mij) veel mensen daar iets aan kunnen hebben. Je laat zien hoe je op deze manier toch je leven in eigen hand houdt en niet maar bij de pakken neer gaat zitten of bang in een hoekje. Het overkomt je niet alleen, maar zelf ben je er ook nog! Zelf denk ik ook veel na over wat de lupus zou kunnen doen en ik houd mezelf in de gaten. Mijn reumatologe zei al, dat deze ziekte een hypochonder van je kan maken... Als ik gekke dingen zie of voel, houd ik het in de gaten, gaat het niet weg, dan trek ik aan de bel. Terwijl ik vroeger half dood moest zijn, wilde ik een arts opzoeken. Ik weet nu van mezelf, dat als ik een infectie heb, deze infectie snel uit mijn lichaam moet, omdat ik anders ziekte op ziekte krijg. Ik ben er dus wel veel mee bezig in mijn hoofd, maar dan meer op een preventieve manier. Ik laat het niet meer mijn leven beheersen, maar toch weegt het mee in elke beslissing die ik maak. En ik denk dat dat ook moet, want als je zelf geen rekening met jezelf houd, wie dan wel? Liefs, Eveline	zonbartos Berichten: 481

Geplaatst: 15 april 2010 om 10:27 uur Hallo allemaal, Aller eerste bedankt voor al jullie reacties :-D, ben er heel erg blij mee. Suuz De stap naar de psycholoog vond ik gelukkig niet zo heel moeilijk, omdat ik gewoon weet dat ze je weer even op het goede spoor zetten. Natuurlijk is het wel iets anders als je cdle heb, maar je herken ook bepaalde dingen en het is ook chronisch. Dat jij bang ben dat het SLE wordt kan ik me best wel indenken, want ja dat zou toch erg vervelend zijn. Mijn psycholoog geeft wel tips, alleen kan ik er even niet helemaal opkomen, dus daar kom ik waarschijnlijk nog een keer op terug. LoeZ Ook ik mag mijn reumatoloog gewoon bellen en vaak kan ik dezelfde dag dan nog terecht of binnen een paar dagen. Hij neemt de sle erg serieus, het is ook een specialist op dat gebied. Zelf vind ik het soms moeilijk om te bellen naar artsen, omdat ik dan bang ben dat ze me als zeur zien, al zijn ze er natuurlijk wel om je te helpen. Wat betreft het briefje in je zak houden komt mij ook heel erg bekend voor. Moon De lijsten die jij zeg is zeker goed, al denk ik dat het voor mij op dit moment nog te vroeg is. Want jij heb het over hulp vragen en wanneer je leven echt in gevaar is. Ik heb nog erg veel moeite om hulp te vragen, want ja ben 26 en dan wil je alles zelf kunnen. Wat betreft de angsten over gevaar vind ik nog erg moeilijk in te schatten wanneer het echt gevaarlijk is. Ben te bang nog dat mijn lichaam me in de steek laat. Het leven in het hier en nu begin ik wel al wat meer te krijgen. Eerst wou ik echt alles van te voren geplant hebben en dat is al een stuk minder. Als je niet alles plan kan ook je planning niet in de soep lopen :-D En over lang dradig vind ik wel meevallen, ben erg blij met je bericht en zal er zeker wat aan hebben. eveline Ik was ook altijd vrolijk en voor de buiten wereld ben ik het ook nog steeds vaak, maar ja het is ook wel fijn om jezelf van binnen ook vrolijk te voelen. Het is voor jou dan toch een moeilijke stap om eventueel naar de psycholoog te gaan, omdat je het al enige tijd uitstel. Zelf heb ik vorig jaar van februari tot oktober ook bij de psycholoog gelopen en toen heeft ze me ook al aardig geholpen. Ik raad het mensen ook echt aan als ze er zelf niet uitkomen of net een klein zetje nodig hebben om erheen te gaan. Zelf weet ik wel voor mezelf dat ik vaak ergens last van heb omdat ik er teveel in negatieve zin mee bezig ben. Want wanneer de angsten minder zullen worden dan is het gemakkelijker om de dingen te relativeren. Mijn vriend help me hier wel heel goed mee, alleen als ik dan echt bang ben, dan denk ik hoe kan jij dingen weten. Hij is tenslotte ook geen arts. Alleen toch is het wel vaak zo als je de dingen relativeer dat je ook een stap verder komt :-D Met hulp van mijn vrienden, familie en jullie kom ik er ook zeker. Begin het in ieder geval weer wat positiever in te zien. Op hyves kwam ik trouwens nog een gedicht tegen wat ik ook erg mooi vind en met jullie wil delen :-D Vandaag loop ik, morgen zit ik Volgende week fiets ik, de dag daarna lig ik leven met chronische pijn is een leven vol pieken en dalen Voor een goede dag met inspanning Moet ik de rekening betalen Omdat weiger te chagerijnen of achter de geraniums weg te kwijnen. Altijd lachen want medelijden is geen medicijn maar de blikken met onbegrip doen wel PIJN	loena83 Berichten: 118

Geplaatst: 21 april 2010 om 21:50 uur hallo, Ik ben nieuw hier en heb al 15 jaar SLE... Ik ben op zoek naar een psycholoog in de buurt van den haag die misschien gespecialiseerd is hoe je moet omgaan met een chronische ziekte en de acceptatie daarvan... Verder weet ik ook dat een soort cursussen hiervoor zijn maar heb ze nogergens kunnen vinden?? heeft een van jullie misschien een idee... Groetjes	snowbeach Berichten: 3

Geplaatst: 21 april 2010 om 22:06 uur Hoi snowbeach, Zelf kom ik uit Voorburg en daar heb ik ook mijn psycholoog. Deze vind ik zelf heel erg fijn en ze heeft mij al met heel veel dingen kunnen helpen. De praktijk heet Reflexxie. http://www.reflexxie.nl/ Er lopen in deze praktijk 2 psychologen. Zelf loop ik bij Sasja Voogel Ik hoop dat je er wat aan heb. Groetjes Ramona	loena83 Berichten: 118

Geplaatst: 21 april 2010 om 22:31 uur lief dat je zo snell reageert...ga contact zoeken	snowbeach Berichten: 3

Geplaatst: 22 april 2010 om 7:58 uur Ennuh Snowbeach... Welkom bij het forum!! Groetjes, Eveline	zonbartos Berichten: 481

Geplaatst: 22 april 2010 om 17:06 uur Quote: lief dat je zo snell reageert...ga contact zoeken graag gedaan, ik hoop dat je er wat aan hebt.	loena83 Berichten: 118

Geplaatst: 25 april 2010 om 18:38 uur Sorry dat ik me niet heb voorgesteld en dat het even op zich heeft laten wachten maar ben de afgelopen dagen ziek geweest... Ik ben heleen en ben 33 jaar. Ik heb sinds mijn 14e SLE en heb hiervoor een aantal keer in het ziekenhuis gelegen oa voor endoxan kuur en nog wat andere keren... Ik weet dus al heel lang dat ik SLE heb maar heb het eigelijk altijd ontkend voor mezelf maar ik besef me nu wel dat ik er een keer aan moet geloven dat ik echt een ziekte heb...Dus vandaar dat ik lid ben geworden van dit forum en graag met mensen die ook SLE hebben contact zoek..	snowbeach Berichten: 3

Geplaatst: 25 april 2010 om 20:46 uur Hoi Heleen, Nogmaals welkom op het forum dan. Fijn dat je ons gevonden hebt . Het is een heel moeilijke ziekte om te aanvaarden. Ik merk dus aan jou, dat je het nog moeilijk vindt, zelfs na bijna 20 jaar... Je hebt er blijkbaar al heel wat mee meegemaakt. Gelukkig kunnen we hier bij elkaar wat begrip vinden over alle gevoelens die we hebben, die de mensen die naast ons staan, vaak niet begrijpen. Vaak is het ook fijn om even te vragen of anderen misschien zelfde symptomen kennen. Dan voel je je zekerder als je weer eens aan de bel wil trekken bij de reumatoloog. Ach je ziet het vanzelf wel als je rondleest . Hartelijke groetjes, Eveline	zonbartos Berichten: 481

Geplaatst: 3 juni 2010 om 14:42 uur Quote: Ennuh Snowbeach... Welkom bij het forum!! Groetjes, Eveline JA welkom, Eveline. Ik herken heel veel in de angst, ben ook bang omdat ik, wanneer ik prednison moet gaan gebruiken, mijn partner bij me weg zal gaan. Ben ook bang dat als het levensbedreigend wordt, wie er voor mijn gehandicapte kind zal zorgen. En dat ik niet meer kan werken, straks. Want op mijn werk kan ik even alles van me af zetten omdat die mensen er veel slechter aan toe zijn (ben bejaardenverzorgende) Ik ben ook bang wanneer ik opeens weer pijn op mijn borst krijg en alle andere dingen die ik al jaren voel, maar nu opeens ergens op kunnen slaan. Maar ik probeer mijzelf dan weer terug te fluiten en ga er mee aan de slag, relativeren, oplossingen zoeken enzovoorts.heb al 18 jaar gewrichtsklachten, dus ben al gewend aan bijstellen en inleveren. Is al een tweede natuur en vooral lak aan andere mensen hebben! Jij voelt het! Als ze zich niet willen aanpassen naar jou zijn ze je energie niet waard! Heb zelf al eerder met psychologen te maken gehad, 2x een depressie achter de rug. gelukkig dat ze er zijn! Growtjes van Trudy	Trudy Berichten: 19

Geplaatst: 30 juni 2010 om 22:41 uur Hai iedereen, Niet echt nieuw op het forum, had me aantal jaren geleden al aangemeld en redelijk veel op forums gelezen/gereageerd alleen inlogcode/wachtwoord vergeten etc etc, nu opnieuw aangemeld dus vandaar... De reden dat ik dit forum eigenlijk opnieuw opzoek is omdat ik de laatste tijd in een vrij zware depressie beland ben... In eerste instantie naar huisarts gegaan met de mededeling dat "ik het even niet op een rijtje had in m'n hoofd" wat achteraf natuurlijk een behoorlijke understatement was. Zij heef me doorgestuurd naar psychische ondersteuning, zij heeft me doorgestuurd naar psycholoog en deze heeft me doorverwezen naar de GGZ (psychiater)... Vanaf mijn 6e jaar ben ik ziek, beginnend met reumatische klachten, op mijn 20ste waren mijn trombo's gedaald tot 0, daarna CDLE gediagnotiseerd met daarbij ook de volledige diagnose MCTD met daarbij SLE... Volgens de psychiater kan het voorkomen dat mensen met actieve SLE depressieve klachten ontwikkelen maar dat dit zeer zeldzaam is, hiervoor word ik gebeld door het ziekenhuis zodat zij mij kunnen screenen om te kijken hoe actief de SLE op dit moment is. Heeft een van jullie hier ooit van gehoord en wat zijn de ervaringen hiermee? Wat houdt het in als ik die zeldzame tak heb van SLE met depressieve klachten? Heeft iemand van jullie hier ervaringen mee? Ik zie graag jullie reacties! Groetjes Arianne	Arianne Berichten: 1

Plaats nieuwe reactie